Instytut Ekonomii Środowiska
Adres:
ul. Kustronia 4, Kraków, Polska
 
Telefon:
+48 12 222 50 11
 
E-mail:
 


Wspieranie instytucji publicznych w wypełnieniu wzorcowej roli w efektywności energetycznej

Wzorcowa rola sektora publicznego w zakresie efektywności energetycznej została określona już w 2006 r. w Artykule 5 Dyrektywy 2006/32/UE w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych.  Zapisy powyższej Dyrektywy zostały następnie transponowane do prawa polskiego w  Ustawie o efektywności energetycznej z dnia 15.04.2011. W rozdziale 3. ustawy są przedstawione zadania jednostek sektora publicznego w zakresie efektywności energetycznej.


Instytut Ekonomii Środowiska pracuje nad umożliwieniem instytucjom publicznym wypełnienia roli wzorcowej w sposób dla nich korzystny zarówno finansowo jak i organizacyjnie oraz politycznie.


Działania Instytutu zmierzają w kierunku połączenie idei pełnienia roli wzorcowej przez instytucje publiczne z ideą wdrażania budynków o prawie zerowym zużyciu energii (NZEB). Taka strategia według naszej oceny jest nie tylko najbardziej efektywna ale również zapewni długofalowe korzyści użytkownikom budynków, oraz zbuduje rynek usług i materiałów potrzebnych do ich budowy. Promocja idei NZEB powinna zacząć się natychmiast, po to, aby w latach 2018-2020 istniał rynek usług i produktów, pozwalający na praktyczne wdrożenie dyrektywy o efektywności energetycznej.



Poniżej znajdują się wybrane fragmenty aktów prawnych mówiące o wzorcowej roli instytucji publicznych oraz o idei wdrażania budynków o prawie zerowym zużyciu energii.

 

Dyrektywa 2006/32/WE, artykuł 5

1. Państwa Członkowskie zapewniają, by sektor publiczny odgrywał wzorcową rolę w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą. W tym celu Państwa Członkowskie efektywnie informują w stosowanych przypadkach obywateli oraz przedsiębiorstwa o wzorcowej roli i działaniach sektora publicznego.

Państwa Członkowskie zapewniają stosowanie przez sektor publiczny środków poprawy efektywności energetycznej, skupiając się na opłacalnych ekonomicznie środkach, które generują największe oszczędności energii w najkrótszym czasie. Środki te są stosowane na odpowiednim szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym i mogą opierać się na inicjatywach legislacyjnych, dobrowolnych umowach, o których mowa w art. 6 ust. 2 lit. b), lub innych przedsięwzięciach przynoszących równoważne wyniki. Bez uszczerbku dla przepisów krajowych i wspólnotowych dotyczącego zamówień publicznych:

- należy stosować co najmniej dwa środki z wykazu zawartego w załączniku VI (zobacz załącznik nr 2),

- Państwa Członkowskie, w celu ułatwienia tego procesu, publikują wytyczne dotyczące efektywności energetycznej i oszczędności energii mogące posłużyć za kryteria oceny w przy udzielaniu zamówień publicznych.

Państwa Członkowskie ułatwiają i umożliwiają wymianę najlepszych praktyk pomiędzy podmiotami sektora publicznego, na przykład w zakresie praktyk udzielania zamówień publicznych uwzględniających kwestię efektywności energetycznej, zarówno na szczeblu krajowym, jak i międzynarodowym; w tym celu organizacja, o której mowa w ust. 2, współpracuje z Komisją w zakresie wymiany najlepszych praktyk, o której mowa w art. 7 ust. 3.

2. Państwa Członkowskie wyznaczają jedną lub kilka nowych lub istniejących organizacji jako podmioty odpowiedzialne w zakresie administrowania, kierowania i wykonania zadań w zakresie uwzględnienia wymogów poprawy efektywności energetycznej określonych w ust. 1. Mogą to być te same organy lub agencje, o których mowa w art. 4 ust. 4.

 

Załącznik  nr VI Dyrektywy 2006/32/WE

Wykaz kwalifikujących się środków efektywności energetycznej w ramach zamówień publicznych

Bez uszczerbku dla przepisów krajowych i wspólnotowych dotyczących zamówień publicznych, Państwa Członkowskie zapewniają stosowanie przez sektor publiczny co najmniej dwóch wymogów podanych w poniższym wykazie w związku z wzorcową rolą sektora publicznego, o której mowa w art. 5:

a) wymogi dotyczące wykorzystywania do oszczędności energetycznych instrumentów finansowych, takich jak umowy o poprawę efektywności energetycznej przewidujące uzyskanie wymiernych i wcześniej określonych oszczędności energii (także gdy administracja publiczna przekazała te obowiązki podmiotom zewnętrznym);

b) wymóg zakupu wyposażenia i pojazdów w oparciu o wykazy specyfikacji różnych kategorii wyposażenia i pojazdów charakteryzujących się niskim zużyciem energii przygotowanych przez organy sektora publicznego zgodnie z art. 4 ust. 4, uwzględniając przy tym, w stosownych przypadkach, analizę minimalnych kosztów cyklu eksploatacji lub porównywalne metody zapewniające opłacalność;

c) wymóg nabywania urządzeń efektywnych energetycznie w każdym trybie pracy, w tym w trybie oczekiwania, przy uwzględnieniu, w stosownych przypadkach, analizy minimalnych kosztów cyklu eksploatacji lub porównywalnych metod zapewniających opłacalność;

d) wymóg zastąpienia istniejącego wyposażenia lub pojazdów wyposażeniem określonym w lit. b) i c) lub też wprowadzenia do nich tego wyposażenia;

e) wymóg stosowania audytów energetycznych i wdrażania wynikających z nich opłacalnych ekonomicznie zaleceń;

f) wymogi nabywania lub wynajmowania efektywnych energetycznie budynków lub ich części lub wymogi zastąpienia lub wyposażenia nabytych lub wynajętych budynków lub ich części w celu zwiększenia ich efektywności energetycznej.

 

Artykuł 9 Dyrektywy 2010/31/EU dotyczący budynków o niemal zerowym zużyciu energii

1.       Państwa  członkowskie  zapewniają,  aby:

a)   do  dnia  31  grudnia  2020  r.  wszystkie  nowe  budynki  były budynkami  o  niemal  zerowym  zużyciu  energii;  oraz

b)  po  dniu  31  grudnia  2018  r.  nowe  budynki  zajmowane  przez władze  publiczne  oraz  będące  ich  własnością  były  budynkami  o  niemal  zerowym  zużyciu  energii. Państwa   członkowskie   opracowują   krajowe   plany   mające   na celu  zwiększenie  liczby  budynków  o  niemal  zerowym  zużyciu energii.  Te  krajowe  plany  mogą  zawierać  założenia  zróżnicowane  w  zależności  od  kategorii  budynku.

2.       Państwa   członkowskie      idąc   za   przykładem   sektora publicznego    opracowują  polityki  i  podejmują  działania,  takie jak   opracowywanie   założeń   służących   pobudzaniu   do   przekształcania    budynków    poddawanych    renowacji    w    budynki o  niemal  zerowym  zużyciu  energii,  i  informują  o  tym  Komisję w  swoich  krajowych  planach,  o  których  mowa  w  ust.  1

3.       Plany    krajowe    zawierają    między    innymi    następujące elementy:

a)   szczegółowo   stosowaną   w   praktyce   przez   dane   państwo członkowskie    definicję    budynków    o    niemal    zerowym zużyciu   energii   odzwierciedlającą   ich   krajowe,   regionalne lub  lokalne  warunki  i  obejmującą  liczbowy  wskaźnik  zużycia energii  pierwotnej  wyrażony  w  kWh/m2 na  rok.  Wskaźniki energii   pierwotnej   stosowane   do   określenia   pierwotnego zużycia  energii  mogą  opierać  się  na  krajowych  lub  regionalnych  uśrednionych  wartościach  rocznych  i  mogą  uwzględniać  odpowiednie  normy  europejskie;

b)  pośrednie    cele   służące    poprawie   charakterystyki   energetycznej     nowych     budynków     na     rok     2015,     z     myślą o  przygotowaniu  realizacji  ust.  1;

c)   informacje   na   temat   polityk   i   środków   finansowych   lub innych  środków  przyjętych  w  kontekście  ust.  1  i  2  w  celu promowania  budynków  o  niemal  zerowym  zużyciu  energii, w  tym  szczegóły  na  temat  krajowych  wymagań  i  środków dotyczących     zużycia     energii     ze     źródeł     odnawialnych w  nowych  budynkach  oraz  istniejących  budynkach  poddanych   ważniejszej   renowacji   w   kontekście   art.   13   ust.   4 dyrektywy  2009/28/WE  oraz  art.  6  i  7  niniejszej  dyrektywy.

4.       Komisja  ocenia  krajowe  plany,  o  których  mowa  w  ust.  1, zwłaszcza  adekwatność  środków  planowanych  przez  państwa członkowskie    w    związku    z    celami    niniejszej    dyrektywy. Uwzględniając  należycie  zasadę  pomocniczości,  Komisja  może wystąpić  z  wnioskiem  o  dalsze  konkretne  informacje  dotyczące wymagań  określonych  w  ust.  1,  2  i  3.  W  takim  przypadku zainteresowane  państwo  członkowskie  przedstawia  informację, której  dotyczy  wniosek,  lub  proponuje  zmiany  w  ciągu  dziewięciu  miesięcy  od  wystosowania  wniosku  przez  Komisję.  Po ocenie  tych  zmian  Komisja  może  wydać  zalecenie.

5.       Komisja  do  dnia  31  grudnia  2012  r.,  a  następnie  co  trzy lata,  publikuje  sprawozdanie  z  postępów  państw  członkowskich w  zwiększaniu  liczby  budynków  o  niemal  zerowym  zużyciu energii.  Na  podstawie  tego  sprawozdania  Komisja  opracowuje plan  działania  i  w  razie  potrzeby  proponuje  środki  mające  na celu  zwiększenie  liczby  takich  budynków,  a  także  zachęca  do opracowywania  najlepszych  praktyk  w  odniesieniu  do  opłacalnego    ekonomicznie    przekształcania    istniejących    budynków w  budynki  o  niemal  zerowym  zużyciu  energii.

6.       Państwa         członkowskie         mogą         podjąć         decyzję o   niestosowaniu  wymagań   określonych   w   ust.  1   lit.   a)   i   b) w    konkretnych    i    usprawiedliwionych    przypadkach,    jeżeli wynik  analizy  kosztów  i  korzyści  ekonomicznego  cyklu  życia danego  budynku  jest  negatywny.  Państwa  członkowskie  informują  Komisję  o  zasadach  odpowiednich  systemów  prawnych.

Nawigacja
Copyrights